Portretten van lokale mensen: Marie-Pierre Dodane, geitenhoeder

Ze is geitenhoedster in een klein dorpje in Mont de Fuans. Ze houdt geiten groot en verwerkt hun melk tot kaas, voornamelijk vers of gerijpt. Zijn passie, geërfd uit zijn jeugd in de agrarische wereld, kwam pas tot bloei na een professionele carrière in een heel ander vakgebied. Marie-Pierre vertelt ons haar verhaal en haar gehechtheid aan Pays Horloger. Hier is zijn portret, in de serie “portretten van lokale mensen”.

Bekijk het interview met Marie-Pierre Dodane

Onderdompeling in Mont de Fuans, met Marie-Pierre, een geitenhoedster die gepassioneerd is over haar werk... en haar land, de Pays Horloger. Ontdek zijn portret in de onderstaande video.

Het bijzondere moment van de dag

Wat ik leuk vind aan mijn werk isin contact staan ​​met klanten en dan vanin de natuur zijn met mijn dieren. Het melken van mijn geiten is een bijzonder moment van de dag. Ik heb een speciale band met hen. Ze zijn echt heel aanhankelijk en vereisen veel aandacht. Ik vind ook de transformatie van het product, van melk tot kaas, erg mooi. Het is heel specifiek en transformatie is altijd een bron van bevraging, regelmaat en nauwkeurigheid.

Herinneringen aan zonsopgang, aan mist

Ik heb deze boerderij gekocht van mijn grootouders, zij waren boeren. Ik heb er mijn hele jeugd doorgebracht, een deel van mijn adolescentie, en toen had ik het geluk dat ik het terug kon kopen. Ik ben erg gehecht aan dit landschap, dat zo uniek is voor onze streek. Vanaf mijn kindertijd kwam ik op de boerderij van mijn grootoudersIk heb altijd interesse gehad in de landbouw. Ik bracht ook mijn vakanties door bij mijn grootvader.. We vertrokken 's ochtends vroeg met de tractor om de koeien te melken in een klein hutje op 600 meter afstand. We hadden altijd mooie herinneringen aan de zonsopgang, de mist, verse melk en de ontwakende koeien.

Een passie voor reconversie

Ik was naaister en maakte horlogebandjes van hoge kwaliteit. Ik ging werken in een fabriek in Zwitserland en klom daar op. In 2015 werd ik ontslagen. Dit ontslag heeft mij op een bepaalde manier een plezier gedaan, omdat Ik had mijn geitenboerderijproject al ongeveer twintig jaar in mijn hoofd. Na dit ontslag kon ik mijn studie hervatten. Ik had al een landbouwdiploma, maar ik kon mijn studie voortzetten met een specialisatie in geitenhouderij met verwerking. Van daaruit ben ik in 2017 begonnen. Ik had het geluk dat ik al over de gebouwen, de boerderij en het land beschikte, waardoor ik mijn project kon opstarten en mijn bedrijf kon runnen.

Vrouw zijn in de agrarische sector

Ik heb eigenlijk geen enkele moeite gehad om mij als vrouw te profileren in mijn activiteit. Ik vind dat Ik werd zeer goed ontvangen door de lokale landbouwsector. De boeren waren erg vriendelijk.

Ik had het geluk dat ik 7 hectare grond kon huren, waardoor ik kon beginnen. Maar ik denk dat als ik niet de beschikking had gehad over de hectares land die toebehoorden aan mijn grootouders, de installatie ingewikkelder zou zijn geweest.

Een carrière van volwassenheid

Het werk van een geitenhoeder of geitenhoeder is een zeer veeleisende baan. Hij je moet echt gepassioneerd zijn, veel nauwkeurigheid hebben.

Ik heb dit werk gedaan als een carrièreswitch en daar heb ik nog steeds geen spijt van. Ik denk datje moet op volwassen leeftijd beginnen. Je moet ergens anders heen gaan, genieten, reizen en ervaringen opdoen. Het is een baan waar je 100% in stopt, het geeft zoveel voldoening, ook al zijn er dagen waarop je aan jezelf twijfelt en tegen jezelf zegt dat je misschien de verkeerde weg hebt gekozen. Als we technische problemen hebben bij het maken van kaas, moeten we het rijpingsproces en de zuurgraad opnieuw in balans brengen. Dat is complex. Wij zijn een paar collega geitenhoeders, we blijven bij elkaar als we een probleem hebben, we bellen elkaar, we kletsen, we delen onze ervaringen. En als alles goed gaat, zeggen we tegen onszelf dat we nog steeds een geweldige baan hebben.

Een diepe gehechtheid aan de Pays Horloger

Le Pays Horloger is innemend, met zijn landschappen, zijn atypische gebouwen, zijn prachtige Franche-Comté boerderijen en ook alle deze prachtige natuur is tot op de dag van vandaag bewaard gebleven. Ik ben bijzonder gehecht aan Consolation, het is een plek waar ik als baby heb gewoond en waar ik graag kom.

Wat ik als ik op vakantie ga het meeste mis, zijn onze prachtige landschappen met de sparrenbomen, de groene weilanden met onze Montbéliarde-koeien en natuurlijk mijn geiten.

In de komende jaren droom ik van een Pays Horloger nog steeds zeer agrarisch waar we deze prachtige Montbéliardes en geiten kunnen bewonderen, omdatwe hebben nog steeds een beetje een gemengd platteland nodig. En dan een natuur die haar landbouwgronden beschermt door grote bouwzones te vermijden.

De favoriete smaak van Marie-Pierre

Mijn favoriete kaas vandaag is de halfrijpe boomstam of de kleine essentomette. Het zijn vrij bloemige kazen en ze kunnen ook romig van smaak zijn. Het hangt allemaal af van het tijdstip van de dag. In de ochtend eet ik meestal een verse kaas, na de maaltijd een belegen kaas en 's avonds, als we de gelegenheid hebben om een ​​aperitiefje te nuttigen, een klein vlierbloesemkaasje of een daslookkaasje.

Bezoek de geitenboerderij Mont de Fuans en ontmoet Marie-Pierre

Serie ‘Portretten van de lokale bevolking’

Vind meer portretten van liefhebbers, bewoners van Pays Horloger, die een stukje van hun leven delen. Omdat het voordat het een toeristische bestemming werd, Pays Horloger is een levend, dynamisch gebied. Deze vrouwen en mannen zijn de Pays Horloger net zoveel als onze onmisbare natuurgebieden! Ontmoet ze!