©Er was eens een film
©Er was eens een film
©Er was eens een film
©Er was eens een film
©Er was eens een filmOnderdompeling in Mont de Fuans, met Marie-Pierre, een geitenhoedster die gepassioneerd is over haar werk... en haar land, de Pays Horloger. Ontdek zijn portret in de onderstaande video.
Het melken van mijn geiten is een bijzonder moment van de dag.
Wat ik zo leuk vind aan mijn werk is het contact met klanten en het buiten zijn met mijn dieren . Het melken van mijn geiten is het hoogtepunt van mijn dag. Ik heb een speciale band met ze. Ze zijn erg aanhankelijk en hebben veel aandacht nodig. Ik geniet ook van de transformatie van het product, van melk naar kaas. Het is een heel specifiek proces, en de transformatie vereist altijd kritische vragen, consistentie en precisie.
©Er was eens een filmWij vertrokken vroeg in de ochtend met de tractor om de koeien te melken...
Ik heb deze boerderij van mijn grootouders gekocht; zij waren boeren. Ik heb er mijn hele jeugd en een deel van mijn tienerjaren doorgebracht, en toen had ik het geluk dat ik hem terug kon kopen. Ik ben erg gehecht aan dit landschap, dat zo uniek is voor onze regio. Al sinds ik klein was, kwam ik op de boerderij van mijn grootouders ; ik ben altijd omringd geweest door de landbouw. Ik bracht er ook mijn vakanties door met mijn grootvader . We vertrokken 's ochtends vroeg met de tractor om de koeien te melken in een kleine stal op ongeveer 600 meter afstand, met herinneringen aan zonsopgangen, mist, verse melk, koeien die wakker werden... het zijn heel mooie herinneringen.
©Laurent ChevietHet stelde mij in staat mijn project te lanceren en mijn bedrijf uit te voeren.
Ik was naaister en maakte hoogwaardige horlogebandjes. Daarna ging ik aan de slag in een fabriek in Zwitserland, waar ik carrière maakte. In 2015 werd ik ontslagen. Dat ontslag pakte uiteindelijk goed voor me uit, want ik had mijn geitenboerderijproject al zo'n twintig jaar in gedachten . Na mijn ontslag kon ik de draad weer oppakken en terug naar school gaan. Ik had al een landbouwdiploma, maar ik kon me verder specialiseren in geitenhouderij en -verwerking, en zo heb ik in 2017 mijn eigen bedrijf opgericht. Ik had het geluk dat ik de gebouwen, de boerderij met de grond, al bezat, waardoor ik mijn project kon starten en mijn bedrijf succesvol kon runnen.
©Er was eens een filmAls ik die hectares land `{`...`}` niet had gehad, zou de installatie ingewikkelder zijn geweest.
Ik heb eigenlijk geen problemen ondervonden om als vrouw in mijn bedrijf voet aan de grond te krijgen. Ik voelde me erg goed ontvangen door de lokale agrarische gemeenschap . De boeren waren erg vriendelijk.
Ik had het geluk dat ik 7 hectare grond kon huren, waardoor ik kon beginnen. Maar ik denk dat als ik niet de beschikking had gehad over de hectares land die toebehoorden aan mijn grootouders, de installatie ingewikkelder zou zijn geweest.
©Er was eens een filmAls alles goed gaat, zeggen we tegen onszelf dat we nog steeds een goede baan hebben.
Het beroep van geitenhoeder is erg veeleisend. Je moet er echt een passie voor hebben en zeer gedisciplineerd zijn.
Ik heb van carrière gewisseld en ben in dit vak terechtgekomen, en ik heb er absoluut geen spijt van. Ik denk dat je er later in je leven mee moet beginnen . Je moet andere plekken ontdekken, van het leven genieten, reizen en ervaring opdoen. Het is een baan waar je je volledig aan wijdt; het is zo verrijkend, zelfs als er dagen zijn dat je aan jezelf twijfelt, dat je je afvraagt of je misschien de verkeerde weg hebt gekozen. Als je technische problemen hebt in het kaasbereidingsproces, moet je het rijpingsproces opnieuw in balans brengen, je moet de zuurgraad opnieuw afstellen – het is complex. Een paar geitenboeren zoals ik werken samen en we steunen elkaar als we een probleem hebben . We bellen elkaar, we praten, we delen onze ervaringen. En als alles goed gaat, beseffen we dat we echt een fantastische baan hebben.
©Er was eens een filmIn de komende jaren droom ik van een Pays Horloger nog steeds hoofdzakelijk agrarisch.
Le Pays Horloger is innemend, met zijn landschappen, zijn atypische gebouwen, zijn prachtige Franche-Comté boerderijen en ook alle deze prachtige natuur is tot op de dag van vandaag bewaard gebleven. Ik ben bijzonder gehecht aan Consolation, het is een plek waar ik als baby heb gewoond en waar ik graag kom.
Wat ik als ik op vakantie ga het meeste mis, zijn onze prachtige landschappen met de sparrenbomen, de groene weilanden met onze Montbéliarde-koeien en natuurlijk mijn geiten.
In de komende jaren droom ik van een Pays Horloger nog steeds zeer agrarisch waar we deze prachtige Montbéliardes en geiten kunnen bewonderen, omdatwe hebben nog steeds een beetje een gemengd platteland nodig. En dan een natuur die haar landbouwgronden beschermt door grote bouwzones te vermijden.
©Laurent ChevietMijn favoriete kaas vandaag is de halfrijpe boomstam of de kleine essentomette. Het zijn vrij bloemige kazen en ze kunnen ook romig van smaak zijn. Het hangt allemaal af van het tijdstip van de dag. In de ochtend eet ik meestal een verse kaas, na de maaltijd een belegen kaas en 's avonds, als we de gelegenheid hebben om een aperitiefje te nuttigen, een klein vlierbloesemkaasje of een daslookkaasje.
©Er was eens een filmVind meer portretten van liefhebbers, bewoners van Pays Horloger, die een stukje van hun leven delen. Omdat het voordat het een toeristische bestemming werd, Pays Horloger is een levend, dynamisch gebied. Deze vrouwen en mannen zijn de Pays Horloger net zoveel als onze onmisbare natuurgebieden! Ontmoet ze!
