Ga naar de Eco'lette in Bizot om Michelle te ontmoeten, een stralende vrijwilliger die graag haar liefde voor de natuur deelt. Pays Horloger. Bekijk zijn portret in de onderstaande video.
Als ik mijn tuin in ga, word ik vervuld met immense vreugde.
Acht jaar geleden kwam ik in de regio Bonnétage aan, in een eengezinswoning die mijn man en ik hadden gerenoveerd. Wij zijn daar gaan wonen om van ons pensioen te genieten. Op deze boerderij, Er zijn veel herinneringen en ik vind het daar erg leuk. Toen ik hier aankwam, in dit gebied, werd ik zeer, zeer hartelijk ontvangen. Er heerst een menselijke warmte, er is een grote mate van uitwisseling tussen mensen. Voor mij was het heel belangrijk in tijden die min of meer ingewikkeld waren. Maar ik voelde dit menselijke warmte en veel vriendelijkheid.
Vanuit de boerderij waar ik woon, hebben we een prachtig uitzicht op de Franches Montagnes, op de Pays Horloger. Ik hou van de prachtige natuur om ons heen. Als ik 's ochtends opsta, ga ik eerst naar mijn tuin. Deze passie voor bloemen, voor de natuur, zit in mij verankerd. Als ik mijn tuin in ga, word ik vervuld met immense vreugde. Ik observeer en voel dat elke dag nieuw is. Ik hou echt van de ochtenden. Het is alsof er een nieuw verhaal het huis binnenkomt. Er is ook een plek op mijn boerderij waar ik de zon door de sparrenbomen zie opkomen, waarbij het lijkt alsof ze in de ramen worden weerspiegeld. Het is werkelijk een prachtig moment.
In elke kamer heeft u het gevoel dat u de geschiedenis herbeleeft.
Ik ben al drie jaar lid van de vereniging Eco'lette. Het is een plek die is gevuld met hoop waar we een geest van gezelligheid in een erfgoed dat bewaard moet blijven. Er worden elke week evenementen georganiseerd, zoals concerten, pannenkoekenmaaltijden, conferenties, maar u kunt er ook terecht voor een kopje koffie, een aperitiefje of een gerecht met lokale producten. Wij vrijwilligers heten iedereen welkom met een glimlach en veel liefde wat voor mij het belangrijkste is.
In elke kamer van dit café heb je het gevoel van beleef de geschiedenis opnieuw, die van Colette en Marguerite, die unieke momenten deelden met de mensen die zij dienden en die zij voedden met hun vreugde en goede humeur.
Iedereen die dit café, deze magische, eenvoudige en vriendelijke plek, binnenkomt, gaat er met een glimlach en het verlangen om terug te keren weer naartoe. Bedankt, eco'lette, dat je mij zulke magische momenten bezorgt.
©Er was eens een film...zodat de gezelligheid in het dorp Bizot blijft bestaan.
Op deze plek staat een gerechtsgebouw dat in 1527 werd gebouwd en dat zich vlak naast de Bizotkerk bevindt. Hier werd recht gesproken door de heer van Réaumont.
in deze huis van gerechtigheidColette Humbert runde het café tot 2015, daarna nam haar dochter, Marguerite, het café over. Zij overleed plotseling en nu is het de vereniging L'Eco'lette, die vier jaar geleden werd opgericht, die het café beheert. Het is opgericht om deze plek te behouden en te blijven bestaan. houd het café levend en doorgaan met wat Colette aan het doen was. Om mensen, klanten en dan te ontvangen afspreken voor een drankje, zodat dit vriendelijkheid in het dorp Bizot duurt en blijft voortduren. Hier stond de telefooncel, dus dat was een ontmoetingsplek. En daarnaast kon je bij Colette altijd eten. Er was altijd wel iets te knabbelen, ze maakte Rösti met ham en worst... Daarom is de vereniging opgericht, om dit café draaiende te houden, zodat mensen terug kunnen komen naar deze plek die authentiek, prachtig, met al deze kamers die nog in hun oorspronkelijke staat zijn, met deze renaissance-open haarden en deze kleine ramen die schitterend zijn. Het is een prachtige plek.
Ze boden me de salade aan die ze in de tuin hadden geplukt, met wat ham die ze van de tuyé hadden geplukt
De eerste keer dat ik hier kwam, in Pays HorlogerIk was op bezoek bij de neven en nichten van mijn man in Bélieu. Om in de keuken aan de achterzijde te komen, moest men de stallen oversteken. Toen ik bij hun huis aankwam, Ik was een nieuw kind. Ze boden mij de salade aan die ze zelf uit de tuin hadden geplukt, met daarbij een stukje ham dat ze van de tuyé hadden geplukt. Ik wist niet veel over tuyé. Ik was toen nog jong. Er was ook een stukje land.
Het was een heerlijke maaltijd. Er stond een grote tafel. We aten ham, salade en comtékaas. Ze had een schoonmaaktaart gemaakt. Eigenlijk liep ze altijd voorop. En daarna bakten ze brood in hun broodoven. Ze zeiden tegen mij: "Neem meer, neem meer." ". Het was een prachtig moment van delen In werkelijkheid. Ik was verrast door despontaan welkom. Ik weet nog dat het ontroerend was, omdat ik het niet wist. Het was zo'n krachtige ervaring om dit te delen. Het is een prachtige herinnering. Het is de moeite waard om Pays Horloger In werkelijkheid.
Aarzel niet om naar de Pays Horloger, omdat we er niet zonder kunnen Pays Horloger.
Het enige dat er voor mij echt toe doet is dat we veel mensen mogen verwelkomen bij L'Eco'lette, zoals wij dat nu doen. Omdat we hebben behoefte om jezelf te vinden op plekken waar het gezellig is, zoals hier, of juist op andere plekken die zich uitstekend lenen voor excursies en wandelingen die u kunt maken rond Bizot, rond al die kleine dorpjes die zo mooi zijn. Aarzel niet om naar de Pays Horloger, omdat we er niet zonder kunnen Pays Horloger. Het is zo mooi, het is zo warm en gastvrij. En dan is er nog zoveel liefde die ons gegeven wordt.
Ik geloof dat het een missie is die ik heb. Ik kon het niet laten om het te geven.
"Weet je, toen je geboren werd, voelde het alsof er een zonnestraal op komst was," vertelde mijn vader me. En toen zei mijn man altijd tegen mij: blijf zoals je bent. Ik ben altijd geweest spontaan, sprankelend. Ik hou zo veel van het leven, omdat het mij iets teruggeeft. De beproeving die ik heb doorgemaakt was heel, heel zwaar. Het was een beproeving die zo snel voorbijging. Bij L'Eco'lette heb ik veel hulp gekregen in mijn nood, ik kan hen alleen maar bedanken voor wat ze voor mij hebben gedaan. Ik wilde houd deze zon in mijn hart Om al die liefde die we te geven hebben, door te kunnen geven, moeten we ook heel veel liefde teruggeven. Ik geloof dat het een missie is die ik heb. Ik kon het niet laten om het te geven. Zolang ik hier ben. Heel lang, hoop ik. Ik wens het je van harte toe.
©Er was eens een filmVind meer portretten van liefhebbers, bewoners van Pays Horloger, die een stukje van hun leven delen. Omdat het voordat het een toeristische bestemming werd, Pays Horloger is een levend, dynamisch gebied. Deze vrouwen en mannen zijn de Pays Horloger net zoveel als onze onmisbare natuurgebieden! Ontmoet ze!
